سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست

هزار شاکی خودش داره

خودش گیره، گرفتاره

همون بهتر که ساکت باشه این دل

جدا از این ضوابط باشه این دل

از این بدتر نشه رسوایی ما

که تنهاتر نشه، تنهایی ما

کسی جرمی نکرده گر به ما این روزها عشقی نمی ورزه

بهایی داشت این دل پیشترها که در این روزها نمی ارزه

که کار ما گذشته از شکایت

هنوزم پایبندیم در رفاقت

سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست ...

نمی دونم چرا هیچ کدوم از همکلاسی هام به غیر یکی دو نفرشون حالی از ما نمی پرسند و هیچ کدومشونم بهم سر نمی زنند!همشون آدرس وبلاگم رو داشتند! ولی من باز منتظر می مونم

بگذار هر روز رویایی باشد در دست

نه در دور دست

عشقی باشد در دل

نه در سر

و دلیلی باشد برای زندگی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

دلیلی برای .......................................................

همه مان به این رویا و دلیل نیاز داریم! و این بهانه و دلیل می تواند می تواند هر چیزی باشد!

این روزها زیاد هوای دانشگاه به سرم زده!بدجوری حال و هوای دانشگاه و بچه هامون رو کردم! مخصوصا اینکه چند نفری از بچه هامون هم که بهمن ماه نتونستند فارغ التحصیل شند این روزا دیگه فارغ التحصیل می شند و می رند!کاش می دونستند رفتن از اونجا چه قدر براشون سخت خواهد بود و چه دلتنگ خواهند شد!

چرا مادرمان را دوست داريم؟

چون ما را با درد مي‌آورد و بلافاصله با لبخند مي‌پذيرند

چون شير شيشه را قبل از توي حلق ما، پشت دستشان مي ريزند

و وقتي بعدها به زندگي‌شان‌ ترکمون مي‌زنيم فقط مي‌گويند: خب جوونه ديگه، پيش مياد!

چون وقتي تب مي کنيم، آن‌ها هم عرق مي‌ريزند

چون وقتي توي ميهماني خجالت مي‌کشيم و توي گوششان مي‌گوييم سيب مي خوام، با صداي بلند مي‌گويند منير خانوم بي زحمت يه سيب به اين بچه بدهيد و ما را عصباني مي کند

و وقتي پدرمان ما را به خاطر لگد زدن به مادر کتک مي زند، با پدر دعوا مي کنند

 چون وقتي در قابلمه عدسي را برمي دارند، يک بخاري بلند مي شود که آدم دلش مي خواهد سر صبح زمستاني غش کند

چون هر روز صبح "بسم الله" مي گويند و دنبال کيف و دفتر و مداد و جوراب ما مي گردند

چون وسط سريال هاي ملودرام گريه مي کنند

      و بعد از گرفتن هديه روز مادر، تمام فکر و ذکرشان اين است که مبادا کاسب هاي بي انصاف سر طفل معصومشان را کلاه گذاشته باشند

چون شبهاي امتحان و کنکور پابه‌پاي ما کم مي‌خوابند اما کسي نيست که برايشان قهوه بياورد و ميوه پوست بکند

به خاطر اينکه موقع سربازي رفتن ما، گريه مي کنند و نذر مي کنند

      و کسي که اين بساط را راه انداخته نفرين مي کنند

     و پوتين‌هايمان را در هر مرخصي واکس مي زنند

چون وقتي که موقع مريضيشان يک ليوان آب به دستشان مي دهيم يک طوري تشکر مي کنند که واقعا باور مي‌کنيم شاخ قول شکانده ايم

چون موقع خواندن مفاتيح عينک مي‌زنند

     و وقت اشک ريختن براي رفتگان عينکشان را برمي‌دارند

چون هيچوقت يادشان نمي‌رود که از کدو بدمان مي‌آيد و عاشق بادمجانيم

     حتي وقتي که روي تخت بيمارستانند و قرار است ناهار را با هم بخوريم

چون همانجا هم تمام فکر و ذکرشان اين است که مبادا دکترهاي بي انصاف سر طفل معصومشان را کلاه بگذارند...

چون مادرند!

 

امروز دوباره یه کم وقت کردم و به دفترچه یادداشت خاطراتم نگاهی کردم! یه چیزهایی داشت یادم می رفت! خاطراتی که با بچه های کلاس داشتیم! خنده هامون شوخی هامون و خیلی چیزهای دیگر! و بین اون همه یادداشتی که خودم کرده بودم بیشتر از همشون یه برگه ای توجهم رو جلب کرد که یکی از همکلاسی هام روزهای آخر دانشگاه به همه مون داد! درسته دست خط خودش نیست و تایپ شده ولی متن جالبیه! با مهر و مهربانی شروع شد روز دیدار . رو. نغمه ساز . روز همنوایی بی اختیار نوا سر دادیم نوای عطرآگین . عطر دوستی. عطر خاطرات. صدا ها در هم آمیخته می شد نغمه ها هر روز ما را به هم نزدیکتر می ساخت در هر دیدار همنوایی بهانه ایی بود تا دلتنگ نباشیم لحظه ها سپری می شد اما گویا مکان و زمانی نبود نغمه ها دل می سرود دل به دل . نسل به نسل چهار سال پیوند می خورد و یک صدا و یک نفس می گفت: وقتی از غربت ایام دلم می گیرد مرغ امید من از شدت غم می میرد ول به رویای خوش خاطره ها می بندد باز ه خاطره ها دست مرا می گیرد این همون متنه! خیلی جالبه نه!

 

سلام به همه دوستان

به همه دوستانم که امسال در کارشناسی ارشد رتبه خوبی آوردند تبریک می گم و به همه اونایی که مثل من نتونستند رتبه خوبی بیاورند ان شاءالله سال آینده قبول می شویم. به سایت سازمان سنجش در آدرس زیر مراجعه کنید:سایت سازمان سنجش